15-05-2019, 12:38 PM
Ево СС-којевци опет раде по принципу copy-paste буквално понављају једно те исто без и једног јединог материјалног доказа сем умрлице што постоји...
https://www.facebook.com/skojomladina/ph...=3&theater
KOMUNISTI POŠTOVALI A NE UBILI VOJVODU BOJOVIĆA
Antikomunistička propaganda veoma često iznosi laži kako su narodne vlasti socijalističke Jugoslavije nakon oslobođenja Beograda 20. oktobra odgovorne za smrt slavnog srpskog vojskovođe vojvode Petra Bojovića.
Stoga je redakcija “Glasnika” odlučila da iznošenjem nepobitne argumentacije i proverenih činjenica raskrinka klevetničku kampanju reakcionara svih boja. Laž broj jedan, koja se iznosi u javnosti, je da su komunističke vlasti posle oslobađanja Beograda od nacista pozivale vojvodu Bojovića na “informativni razgovor”. Istina je sasvim drugačija. Vojvoda Bojović nije privođen već je u svojstvu svedoka dao izjavu, kao i veliki broj drugih Beograđana, koji su čitav period okupacije proveli u Beogradu. Cilj nije bio da se ispituju postupci Petra Bojovića tokom okupacije već da se prikupe dokazi u odgovornosti kvislinga koji su sarađivali sa okupatorom i radili protiv interesa sopstvenog naroda. Kao neko ko je za vreme okupacije bio u Beogradu vojvoda Bojović je znao dosta toga o aktivnostima kvislinga koji su ga između ostalog zvali i da im se priljuči što je on kategorično odbio. Dakle, Petar Bojović je pozivan od strane novih narodnih vlasti da svedoči o zlodelima kvislinga a nikako da bi bio “ispitivan”. Druga drska tvrdnja koja je apsolutna laž je da je vojvoda Bojović tučen u policiji te da je preminuo od povreda navodno nanetih tokom ispitivanja. Da vojvoda Bojović nije tučen u policiji potvrđuje čak i reakcionarni buržoaski istoričar Dejan Ristić koji takve navode oštro demantuje u autorskom tekstu u dnevnom listu “Blic”. On se poziva na izjave svedoka o tome da je vojvoda Bojović preminuo više sedmica nakon razgovora sa predstavnicima narodnih vlasti a ne “noć nakon batinanja” kako tvrde ostrašćeni i lažljivi antikomunistički klevetnici. Još jedan od dokaza da vojvoda nije umro od nekakvog “batinanja” je izvod iz knjige umrlih hrama Svetog Save od 23. januara 1945. u kome se, u rubrici uzrok smrti, navodi “obostrano zapaljenje pluća”.
Istoričar Ristić demantuje i laž da su narodne vlasti zabranile prisustvovanje građana na sahrani vojvode Bojovića i notornu budalaštinu da je sa talasa Radio Beograda zaprećeno hapšenjem svakom ko prisustvuje pogrebu. Istorijski podaci pokazuju da je sahrana vojvode Bojovića velikog i časnog vojskovođe protekla dostojanstveno i da je čak služen verski obred.
Takođe, veoma važno je napomenuti da su narodne vlasti 1945. godine poništena odluka tzv. Vlade Milana Nedića iz 1942. godine kojom je dotadašnjoj maloj, slepoj Ulici vojvode Petra Bojovića (koja se nalazi na Zvezdari) promenjen naziv. Drugim rečima, dok je Nedić svom ratnom drugu iz perioda balkanskih ratova i Prvog svetskog rata “oduzeo” ulicu, komunističke vlasti su mu je vratile već tokom 1945. godine. Iste te godine gradske vlasti donose odluku da imenom vojvode Petra Bojovića nazovu i jedan prestonički bulevar, što se uskoro i dogodilo.
Ono što je interesantno je to da nakon višedecenijske briljantne oficirske karijere i pobeda ostvarenih na bojnom polju, ovenčan mnoštvom srpskih, jugoslovenskih i inostranih odlikovanja, vojvoda Bojović 10. decembra 1921. godine biva iznenada smenjen sa položaja načelnika Generalštaba Vojske Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca. To je učinjeno po naređenju kralja Aleksandra Prvog. Zvanično objašnjenje bilo je da je veliki vojvoda smenjen “zbog starosti i pokazane nesposobnosti za dalje vršenje vojne službe“. Penzionisan je po hitnom postupku već posle nekoliko dana. Sve do smrti kralja Aleksandra vojvoda Bojović bio je predmet potpunog ignorisanja od strane vladara, čak i u protokolarnim situacijama. Usled turbulentnih događaja vojvoda Bojović bio je reaktiviran 3. aprila 1941. godine i postavljen na položaj vrhovnog inspektora celokupne vojne sile Kraljevine Jugoslavije. Svega par dana kasnije imenovan je pomoćnikom vrhovnog komandanta kraljevske jugoslovenske vojske. Vojvodi su tada bile 83 godine. Čitav Drugi svetski rat vojvoda Bojović proveo je u svom domu u prestoničkoj Trnskoj ulici na Vračaru.
Sa druge strane za razliku od kralja Aleksandra koji je uveo monarhodiktaturu i degradirao vojvodu Bojovića, komunisti su poštovali slavnog vojskovođu iako je 1942. godine uputio pismo podrške Draži Mihailoviću u čijim kolaboracionističkim jedinicama se borio vojvodin sin Dobrica. Razlog za poštovanje komunističkih vlasti je odbijanje vojvode da na bilo koji način komunicira sa okupatorskim i kvislinškim vlastima.
https://www.facebook.com/skojomladina/ph...=3&theater
KOMUNISTI POŠTOVALI A NE UBILI VOJVODU BOJOVIĆA
Antikomunistička propaganda veoma često iznosi laži kako su narodne vlasti socijalističke Jugoslavije nakon oslobođenja Beograda 20. oktobra odgovorne za smrt slavnog srpskog vojskovođe vojvode Petra Bojovića.
Stoga je redakcija “Glasnika” odlučila da iznošenjem nepobitne argumentacije i proverenih činjenica raskrinka klevetničku kampanju reakcionara svih boja. Laž broj jedan, koja se iznosi u javnosti, je da su komunističke vlasti posle oslobađanja Beograda od nacista pozivale vojvodu Bojovića na “informativni razgovor”. Istina je sasvim drugačija. Vojvoda Bojović nije privođen već je u svojstvu svedoka dao izjavu, kao i veliki broj drugih Beograđana, koji su čitav period okupacije proveli u Beogradu. Cilj nije bio da se ispituju postupci Petra Bojovića tokom okupacije već da se prikupe dokazi u odgovornosti kvislinga koji su sarađivali sa okupatorom i radili protiv interesa sopstvenog naroda. Kao neko ko je za vreme okupacije bio u Beogradu vojvoda Bojović je znao dosta toga o aktivnostima kvislinga koji su ga između ostalog zvali i da im se priljuči što je on kategorično odbio. Dakle, Petar Bojović je pozivan od strane novih narodnih vlasti da svedoči o zlodelima kvislinga a nikako da bi bio “ispitivan”. Druga drska tvrdnja koja je apsolutna laž je da je vojvoda Bojović tučen u policiji te da je preminuo od povreda navodno nanetih tokom ispitivanja. Da vojvoda Bojović nije tučen u policiji potvrđuje čak i reakcionarni buržoaski istoričar Dejan Ristić koji takve navode oštro demantuje u autorskom tekstu u dnevnom listu “Blic”. On se poziva na izjave svedoka o tome da je vojvoda Bojović preminuo više sedmica nakon razgovora sa predstavnicima narodnih vlasti a ne “noć nakon batinanja” kako tvrde ostrašćeni i lažljivi antikomunistički klevetnici. Još jedan od dokaza da vojvoda nije umro od nekakvog “batinanja” je izvod iz knjige umrlih hrama Svetog Save od 23. januara 1945. u kome se, u rubrici uzrok smrti, navodi “obostrano zapaljenje pluća”.
Istoričar Ristić demantuje i laž da su narodne vlasti zabranile prisustvovanje građana na sahrani vojvode Bojovića i notornu budalaštinu da je sa talasa Radio Beograda zaprećeno hapšenjem svakom ko prisustvuje pogrebu. Istorijski podaci pokazuju da je sahrana vojvode Bojovića velikog i časnog vojskovođe protekla dostojanstveno i da je čak služen verski obred.
Takođe, veoma važno je napomenuti da su narodne vlasti 1945. godine poništena odluka tzv. Vlade Milana Nedića iz 1942. godine kojom je dotadašnjoj maloj, slepoj Ulici vojvode Petra Bojovića (koja se nalazi na Zvezdari) promenjen naziv. Drugim rečima, dok je Nedić svom ratnom drugu iz perioda balkanskih ratova i Prvog svetskog rata “oduzeo” ulicu, komunističke vlasti su mu je vratile već tokom 1945. godine. Iste te godine gradske vlasti donose odluku da imenom vojvode Petra Bojovića nazovu i jedan prestonički bulevar, što se uskoro i dogodilo.
Ono što je interesantno je to da nakon višedecenijske briljantne oficirske karijere i pobeda ostvarenih na bojnom polju, ovenčan mnoštvom srpskih, jugoslovenskih i inostranih odlikovanja, vojvoda Bojović 10. decembra 1921. godine biva iznenada smenjen sa položaja načelnika Generalštaba Vojske Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca. To je učinjeno po naređenju kralja Aleksandra Prvog. Zvanično objašnjenje bilo je da je veliki vojvoda smenjen “zbog starosti i pokazane nesposobnosti za dalje vršenje vojne službe“. Penzionisan je po hitnom postupku već posle nekoliko dana. Sve do smrti kralja Aleksandra vojvoda Bojović bio je predmet potpunog ignorisanja od strane vladara, čak i u protokolarnim situacijama. Usled turbulentnih događaja vojvoda Bojović bio je reaktiviran 3. aprila 1941. godine i postavljen na položaj vrhovnog inspektora celokupne vojne sile Kraljevine Jugoslavije. Svega par dana kasnije imenovan je pomoćnikom vrhovnog komandanta kraljevske jugoslovenske vojske. Vojvodi su tada bile 83 godine. Čitav Drugi svetski rat vojvoda Bojović proveo je u svom domu u prestoničkoj Trnskoj ulici na Vračaru.
Sa druge strane za razliku od kralja Aleksandra koji je uveo monarhodiktaturu i degradirao vojvodu Bojovića, komunisti su poštovali slavnog vojskovođu iako je 1942. godine uputio pismo podrške Draži Mihailoviću u čijim kolaboracionističkim jedinicama se borio vojvodin sin Dobrica. Razlog za poštovanje komunističkih vlasti je odbijanje vojvode da na bilo koji način komunicira sa okupatorskim i kvislinškim vlastima.