28-07-2013, 03:45 AM
Partizani su se sastali sa nemačkim Vermahtom preko 100 puta, a postoje dokazi i o Titovom sastanku sa njima 1943. godine
Tragajući za odgovorom na pitanje: šta je za Josipa Broza dobro uradio rimokatolički sveštenik Krunoslav Draganović, koji je organizovao bekstvo Ante Pavelića u Južnu Ameriku u okviru akcije „Pacovski kanali“ (sa znanjem britanske obaveštajne službe), ugledni novinar Ratko Dmitrović je napisao: „Odgovor se i danas nalazi u Beogradu. U jednoj od arhiva i u glavama nekoliko staraca koji, plašim se, nikada neće progovoriti.“ (Pečat, br. 265 od 26. aprila 2013. godine)
Ovo potvrđuje i lično iskustvo autora ovog teksta sa „nekoliko staraca“ koji, iako duboko svesni svojih godina, ne pristaju da kažu i napišu makar delić onoga što dobro znaju! Ili da isprave ono što su do sada objavili o pojedinim ličnostima i događajima!
Na primer, o kraju Dragoljuba Draže Mihailovića ili Vere Miletić!
U ratu nema nevinih
Nema rata u kome ima nevine strane: svi su činili zločine u ime ostvarenja svog cilja! Problem nastaje kada se rat završi i kad pobednik poželi da se njegovi zločini nasilno pripišu drugoj strani, i na kraju pokriju istorijskim zaboravom.
Posao nepristrasnog istoričara jeste da traga za pisanim izvorima i na osnovu njih rekonstruiše pojedine događaje. Taj posao je prepun prepreka i mukotrpan pa okolnosti, na primer zatvorenost arhivskih fondova, ponekada dovedu istraživača da odustane od nastavka posla.
Slom Jugoslavije i komunističkog sistema 1991. godine imao je brojne dalekosežne posledice. Slom je, međutim, imao i pozitivnih strana! Tako je za istoričare nastalo vreme otvaranja arhivskih fondova sa građom odveć interesantnom a koja je skrivana decenijama.
Poznato je da je jugoslovensko Ministarstvo unutrašnjih poslova imalo i svoje arhivske fondove.
Teško je zaključiti da li je ikada napravljen inventar svega toga. Slučajnim pronalascima raznoraznih reversa o pozajmici tog materijala moguće su pretpostavke o građi.
Tako, na primer, u Arhivu Jugoslavije u fondu „Savezna komisija za verska pitanja“ nalazi se dokument od 12. aprila 1956. godine o primopredaji osam kutija autentične, originalne i verodostojne građe Srpske pravoslavne crkve od obnove Patrijaršije 1920. do Aprilskog rata 1941. godine. (Arhivsku građu je Savezna komisija za verska pitanja predala Državnom sekretarijatu unutrašnjih poslova!)
Taj dokument je objavio 2009. istoričar Veljko Đurić Mišina u knjizi Varnava – patrijarh srpski, strana 235), ali nikakve reakcije nije bilo. Na žalost, ni Patrijaršija nije bila previše zainteresovana!
Otvaranje zabranjenih arhivskih fondova u Sloveniji i Hrvatskoj u odnosu na Srbiju je uveliko odmaklo. Mogućnosti čitanja stručnih časopisa iz, na primer, Zagreba, lako se da uočiti šta za istoričare znače otvoreni fondovi.
Titovi prijatelji u Nemačkoj
Poznavaoci istorije Nezavisne Države Hrvatske znaju da je jedan od najuticajnijih Nemaca na njenu unutrašnju politiku bio Zigfrid Kaše. (Na suđenju 1947. u Zagrebu Kaše je tražio da mu svedoči i Josip Broz Tito! Da li to znači da su se poznavali i susreli u ratu?)
Mada jugoslovenska istoriografija nije „znala“ za Kašeovu posleratnu sudbinu, otvaranjem desetak arhivskih kutija u Hrvatskom državnom arhivu dobijenih od Ministarstva unutrašnjih poslova, može se doći do dokumenata koji bacaju sasavim drugačije svetlo na pojedine procese, ljude i događaje 1941-1945. godine u Nezavisnoj Državi Hrvatskoj. Na primer, predstavnici nemačkog Vermahta i partizanskog pokreta sastajali su se više od 100 puta, uglavnom na severu Hrvatske! (Nada Kisić Kolanović, „Siegfried Kasche: njemački pogled na Hrvatsku 1941. godine“, Časopis za suvremenu povijest, 3, Zagreb, 2011, 773-800)
U jugoslovenskoj istoriografiji je tek 1973. pukovnik Miši Leković pomenuo takozvane Martovske pregovore. Njegova knjiga Martovski pregovori 1943. godine nije dala potpuniju sliku o pregovorima specijalnih izaslanika partizanskog Vrhovnog štaba (Koča Popović, Milovan Đilas i Vladimir Velebit) sa Edmundom Glezom fon Horstenauom, nemačkim opunomoćenim generalom u Nezavisnoj Državi Hrvatskoj (i Zigfridom Kašeom). Nešto konkretnije napisao je Bogdan Krizman u predgovoru knjige Joze Tomasevica Četnici u Drugom svjetskom ratu, objavljene u Zagrebu 1979. godine.
Prva četnička enciklopedija
U jugoslovenskoj publicistici i istoriografiji nije objavljen podatak o susretu Josipa Broza Tita sa nemačkim oficirima. Doduše, jeste u srpskoj emigraciji: prvi je to tvrdio Vukašin Perović u Enciklopedijski i politički komentar „genosida“ – Prva četnička enciklopedija, knjiga I/3, objavljena u Minhenu 1973.
Perović tvrdi da je advokat Vladimir Velebit, koji je bio pravni zastupnik jednog nemačkog preduzeća u Moravskoj, isposlovao Brozu pasoš (na ime inžinjera Tomaneka) radi lakšeg kretanja po Evropi. Iz tog vremena datira poznanstvo Broza i Jozefa Hribovšeka Bergea, jednim od viših nemačkih obaveštajaca u Beogradu, inače prijatelja Vladislava Ribnikara, vlasnika Politike. Kada je Broz krajem maja 1941. iz Zagreba prispeo u Beograd, dočekali su ga Hribovšek i Ribnikar i smestili ga na Dedinju… Da li su Nemaci znali za sastanak jugoslovenskih komunista 4. jula?
Ni jedan nemački general u svojim memoarima ne pominje ratne susrete sa partizanskim vrhovnim komandantom. Tako na primer, Herman Nojbaher pominje slučajan susret u Adis Abebi, gde je on radio kao specijalni savetnik cara Haila Selasija a Broz bio u poseti! (Herman Nojbaher, Specijalni zadatak Balkan, Beograd, 2005)
U radu na rekonstrukciji nemačke obaveštajne službe u Jugoslaviji, komunistička vlast je angažovala svoje stručnjake i oni su to odradili u formi 10 knjiga. Mada se ne zna koliki je bio tiraž, zna se da je svaki primerak bio numerisan!
Međutim, ni u tim veoma vrednim knjigama nema podataka o susretima visokih nemačkih oficira sa partizanskim. (Ima o planovima zajedničkih akcija protiv Britanaca!) Ima, doduše, u materijalima koji su služili u pripremi. Na primer, kratku belešku o susretu Broza i Nojbahera 1943! Jedan takav papir, koji je napisao jedan od „staraca“ pominjanih na početku teksta, video je svojevremeno i autor ovog priloga.
(Fakti.org)
Tragajući za odgovorom na pitanje: šta je za Josipa Broza dobro uradio rimokatolički sveštenik Krunoslav Draganović, koji je organizovao bekstvo Ante Pavelića u Južnu Ameriku u okviru akcije „Pacovski kanali“ (sa znanjem britanske obaveštajne službe), ugledni novinar Ratko Dmitrović je napisao: „Odgovor se i danas nalazi u Beogradu. U jednoj od arhiva i u glavama nekoliko staraca koji, plašim se, nikada neće progovoriti.“ (Pečat, br. 265 od 26. aprila 2013. godine)
Ovo potvrđuje i lično iskustvo autora ovog teksta sa „nekoliko staraca“ koji, iako duboko svesni svojih godina, ne pristaju da kažu i napišu makar delić onoga što dobro znaju! Ili da isprave ono što su do sada objavili o pojedinim ličnostima i događajima!
Na primer, o kraju Dragoljuba Draže Mihailovića ili Vere Miletić!
U ratu nema nevinih
Nema rata u kome ima nevine strane: svi su činili zločine u ime ostvarenja svog cilja! Problem nastaje kada se rat završi i kad pobednik poželi da se njegovi zločini nasilno pripišu drugoj strani, i na kraju pokriju istorijskim zaboravom.
Posao nepristrasnog istoričara jeste da traga za pisanim izvorima i na osnovu njih rekonstruiše pojedine događaje. Taj posao je prepun prepreka i mukotrpan pa okolnosti, na primer zatvorenost arhivskih fondova, ponekada dovedu istraživača da odustane od nastavka posla.
Slom Jugoslavije i komunističkog sistema 1991. godine imao je brojne dalekosežne posledice. Slom je, međutim, imao i pozitivnih strana! Tako je za istoričare nastalo vreme otvaranja arhivskih fondova sa građom odveć interesantnom a koja je skrivana decenijama.
Poznato je da je jugoslovensko Ministarstvo unutrašnjih poslova imalo i svoje arhivske fondove.
Teško je zaključiti da li je ikada napravljen inventar svega toga. Slučajnim pronalascima raznoraznih reversa o pozajmici tog materijala moguće su pretpostavke o građi.
Tako, na primer, u Arhivu Jugoslavije u fondu „Savezna komisija za verska pitanja“ nalazi se dokument od 12. aprila 1956. godine o primopredaji osam kutija autentične, originalne i verodostojne građe Srpske pravoslavne crkve od obnove Patrijaršije 1920. do Aprilskog rata 1941. godine. (Arhivsku građu je Savezna komisija za verska pitanja predala Državnom sekretarijatu unutrašnjih poslova!)
Taj dokument je objavio 2009. istoričar Veljko Đurić Mišina u knjizi Varnava – patrijarh srpski, strana 235), ali nikakve reakcije nije bilo. Na žalost, ni Patrijaršija nije bila previše zainteresovana!
Otvaranje zabranjenih arhivskih fondova u Sloveniji i Hrvatskoj u odnosu na Srbiju je uveliko odmaklo. Mogućnosti čitanja stručnih časopisa iz, na primer, Zagreba, lako se da uočiti šta za istoričare znače otvoreni fondovi.
Titovi prijatelji u Nemačkoj
Poznavaoci istorije Nezavisne Države Hrvatske znaju da je jedan od najuticajnijih Nemaca na njenu unutrašnju politiku bio Zigfrid Kaše. (Na suđenju 1947. u Zagrebu Kaše je tražio da mu svedoči i Josip Broz Tito! Da li to znači da su se poznavali i susreli u ratu?)
Mada jugoslovenska istoriografija nije „znala“ za Kašeovu posleratnu sudbinu, otvaranjem desetak arhivskih kutija u Hrvatskom državnom arhivu dobijenih od Ministarstva unutrašnjih poslova, može se doći do dokumenata koji bacaju sasavim drugačije svetlo na pojedine procese, ljude i događaje 1941-1945. godine u Nezavisnoj Državi Hrvatskoj. Na primer, predstavnici nemačkog Vermahta i partizanskog pokreta sastajali su se više od 100 puta, uglavnom na severu Hrvatske! (Nada Kisić Kolanović, „Siegfried Kasche: njemački pogled na Hrvatsku 1941. godine“, Časopis za suvremenu povijest, 3, Zagreb, 2011, 773-800)
U jugoslovenskoj istoriografiji je tek 1973. pukovnik Miši Leković pomenuo takozvane Martovske pregovore. Njegova knjiga Martovski pregovori 1943. godine nije dala potpuniju sliku o pregovorima specijalnih izaslanika partizanskog Vrhovnog štaba (Koča Popović, Milovan Đilas i Vladimir Velebit) sa Edmundom Glezom fon Horstenauom, nemačkim opunomoćenim generalom u Nezavisnoj Državi Hrvatskoj (i Zigfridom Kašeom). Nešto konkretnije napisao je Bogdan Krizman u predgovoru knjige Joze Tomasevica Četnici u Drugom svjetskom ratu, objavljene u Zagrebu 1979. godine.
Prva četnička enciklopedija
U jugoslovenskoj publicistici i istoriografiji nije objavljen podatak o susretu Josipa Broza Tita sa nemačkim oficirima. Doduše, jeste u srpskoj emigraciji: prvi je to tvrdio Vukašin Perović u Enciklopedijski i politički komentar „genosida“ – Prva četnička enciklopedija, knjiga I/3, objavljena u Minhenu 1973.
Perović tvrdi da je advokat Vladimir Velebit, koji je bio pravni zastupnik jednog nemačkog preduzeća u Moravskoj, isposlovao Brozu pasoš (na ime inžinjera Tomaneka) radi lakšeg kretanja po Evropi. Iz tog vremena datira poznanstvo Broza i Jozefa Hribovšeka Bergea, jednim od viših nemačkih obaveštajaca u Beogradu, inače prijatelja Vladislava Ribnikara, vlasnika Politike. Kada je Broz krajem maja 1941. iz Zagreba prispeo u Beograd, dočekali su ga Hribovšek i Ribnikar i smestili ga na Dedinju… Da li su Nemaci znali za sastanak jugoslovenskih komunista 4. jula?
Ni jedan nemački general u svojim memoarima ne pominje ratne susrete sa partizanskim vrhovnim komandantom. Tako na primer, Herman Nojbaher pominje slučajan susret u Adis Abebi, gde je on radio kao specijalni savetnik cara Haila Selasija a Broz bio u poseti! (Herman Nojbaher, Specijalni zadatak Balkan, Beograd, 2005)
U radu na rekonstrukciji nemačke obaveštajne službe u Jugoslaviji, komunistička vlast je angažovala svoje stručnjake i oni su to odradili u formi 10 knjiga. Mada se ne zna koliki je bio tiraž, zna se da je svaki primerak bio numerisan!
Međutim, ni u tim veoma vrednim knjigama nema podataka o susretima visokih nemačkih oficira sa partizanskim. (Ima o planovima zajedničkih akcija protiv Britanaca!) Ima, doduše, u materijalima koji su služili u pripremi. Na primer, kratku belešku o susretu Broza i Nojbahera 1943! Jedan takav papir, koji je napisao jedan od „staraca“ pominjanih na početku teksta, video je svojevremeno i autor ovog priloga.
(Fakti.org)